قاعده «معطی الشیء لایکون فاقداً له» از قواعدی است که فلاسفه به بداهت آن اذعان دارند؛ زیرا ملاک بدیهیات اولیه بر آن صادق است؛ یعنی از تصور موضوع (معطی الشیء) و محمول (لایکون فاقداً له) بدون نیاز به هیچ واسطه دیگری به صدق آن حکم میشود. همچنین ملاک بدیهیات فطری بر آن صادق است؛ یعنی میتوان گفت مفاد این قاعده قضیهای است که قیاس خود را همراه خود دارد و سایر انواع بدیهی مانند مجربات، مشاهدات، متواترات و حدسیات، قضایایی شخصیاند؛ لذا همانگونهکه نمیتوان قاعدهای عقلی را که ویژگی آن کلیت و همهشمولی است بر اساس این نوع قضایا توجیه نمود، به همان ترتیب نمیتوان قائل به ابطال آن از طریق تجربه و یا راههای دیگر شد. مهمترین اشکال مخالفان در رد این قاعده ناسازگاریهایی است که مفاد این قاعده با بسیاری از مسائل خداشناسی پیدا میکند که پاسخ آنها فقط از طریق قول به اصالت وجود ممکن خواهد شد.
ابنحمید، صالح بن عبدالله و عبدالرحمن بن محمد ابنملوح؛ موسوعة نضرة النعیم فی مکارم أخلاق الرسول الکریم صلى الله علیه و سلم؛ ج8، چ4، جده: دار الوسیلة، 1426ق.
ابنسینا، ابوعلی حسین بن عبدالله؛ الشفاء (المنطق)؛ تحقیق سعید زاید؛ چ1، قم: مکتبة آیة الله المرعشى، 1404ق.
ـــــ؛ النجاة من الغرق فى بحر الضلالات؛ مقدمه و تصحیح از محمدتقى دانشپژوه؛ چ2، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، 1379.
ابنکمونة؛ الجدید فى الحکمة؛ تحقیق حمید مرعید الکبیسى؛ چ1، بغداد: جامعة البغداد، 1402ق.
سبزواری، سیدعلیرضا؛ «بررسی قاعده معطی الشیء... و کارکرد آن در خداشناسی»، تحقیقات کلامی؛ ش11، زمستان 1394.
سبزواری، ملاهادی؛ شرح الأسماء الحسنى؛ تحقیق/ تصحیح نجفقلى حبیبى؛ چ1، تهران: دانشگاه تهران، 1372.
سلیمانی امیری، عسکری؛ معیار دانش؛ قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)، 1391.
سهروردی، شهابالدین؛ مجموعه مصنفات شیخ اشراق؛ تصحیح هانرى کربن و سیدحسین نصر و نجفقلى حبیبى؛ ج2 و 4، چ2، تهران: موسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگى، 1375..
شهرزورى، شمسالدین، شرح حکمة الاشراق؛ تحقیق حسین ضیائى تربتى؛ چ1، تهران: موسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگى، 1372.
شیرازى، قطبالدین؛ شرح حکمة الاشراق؛ به اهتمام عبدالله نورانى و مهدى محقق؛ چ1، تهران: انجمن آثار و مفاخر فرهنگى، 1383.
طوسى، خواجة نصیرالدین؛ شرح الاشارات و التنبیهات؛ ج1، چ1، قم: نشر البلاغة، 1375.
عارفی، عباس؛ «چالشی در بدیهیات»، فصلنامه ذهن؛ ش4، زمستان 1379.
عبودیت، عبدالرسول؛ درآمدی به نظام حکمت صدرایی؛ ج1، چ4، تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت)، مرکز تحقیق و توسعه علوم انسانی، قم: مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی (ره)، 1390.
فارابى، ابونصر؛ المنطقیات للفارابى؛ تحقیق و مقدمه از محمدتقى دانشپژوه؛ ج1، چ1، قم: مکتبة آیة اللّه المرعشى، 1408ق.
فیض کاشانى، محمد بن شاه مرتضى؛ تفسیر الصافی؛ ج3، چ2، تهران: مکتبه الصدر، 1415ق.
قونوى، صدرالدین؛ شرح الأسماء الحسنى؛ تحقیق قاسم الطهرانى؛ چ1، بیروت: دار و مکتبة الهلال، 2008م.
مشکوةالدینی، عبدالمحسن؛ منطق نوین: مشتمل بر اللمعات المشرقیه فی الفنون المنطقیه؛ چ1، تهران: مؤسسه انتشارات آگاه، 1360.
مصباح یزدی، محمدتقی؛ آموزش فلسفه؛ ج1 و 2، چ5، تهران: شرکت چاپ و نشر بین الملل، وابسته به مؤسسه انتشارات امیرکبیر، 1383.
ـــــ؛ پاسداری از سنگرهای ایدئولوژیک؛ قم: مؤسسه در راه حق، 1365.
مطهرى، مرتضى؛ مجموعه آثار شهید مطهری، (کلیات علوم اسلامى، ج 1)، چ8، تهران- قم: صدرا، 1377.
یزدى، مولى عبدالله بن شهابالدین الحسین؛ الحاشیة على تهذیب المنطق؛ چ2، قم: موسسة النشر الاسلامى، 1412ق.
میرداماد، محمدباقر؛ القبسات؛ به اهتمام مهدى محقق، سیدعلى موسوى بهبهانى، پروفسور ایزوتسو و ابراهیم دیباجى؛ چ2، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، 1367.
میرداماد، محمدباقر و السید احمد العلوى؛ تقویم الایمان و شرحه کشف الحقائق؛ مقدمه و تحقیق از على اوجبى؛ چ1، تهران: موسسه مطالعات اسلامى، 1376.
میرداماد، محمدباقر؛ نبراس الضیاء و تسواء السواء فى شرح باب البداء و اثبات جدوى الدعاء؛ تصحیح و تحقیق از حامد ناجى اصفهانى؛ چ1، قم- تهران: انتشارات هجرت و میراث مکتوب، 1374.