آیت الله علی اکبر رشاد ذهن 1735-0743 27 106 2026 06 23 The Referral of Primary Propositions to Presentational Knowledge: A New Formulation of Ayatollah Misbah Yazdi's Theory ارجاع اولیات به علم حضوری؛ تقریری نو از نظریه آیت‌الله مصباح یزدی 33 56 732627 10.22034/zehn.2025.2069399.2144 FA جواد عابدینی قم- موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی 0009-0005-8983-5833 Journal Article 2025 08 19 Various perspectives have been proposed regarding the mystery of the truth and infallibility of primary self-evident principles. The most recent of these is the theory of referral to presentational knowledge ('ilm huzuri), whose initial formulation can be considered one of the innovations of Ayatollah Muhammad Taqi Misbah Yazdi. According to this theory, the infallibility of primary self-evident principles is rooted in the infallibility of presentational knowledge, meaning that their correspondence with reality is apprehended through presentational knowledge. In the present article, through a precise analysis of the content and referent (mahki) of primary self-evident principles, I will offer a new formulation of this theory and defend its core principle against its most significant rival theory (the intrinsic nature of assent to primary propositions). The research findings indicate that the general framework of the theory of referral to presentational knowledge is not only entirely correct and robust, but without resorting to it, the mystery of the truth and infallibility of primary self-evident principles would not be revealed. درباره راز صدق و خطاناپذیری بدیهیات اولیه دیدگاه‌های مختلفی مطرح شده است که جدیدترین آنها نظریه ارجاع به علم حضوری است که روایت نخست آن را می‌توان از ابتکارات آیت‌الله محمدتقی مصباح یزدی دانست. بر اساس این نظریه، خطاناپذیری بدیهیات اولیه ریشه در خطاناپذیری علم حضوری دارد، به این معنی که مطابقت آنها با واقعیت به علم حضوری درک می‌شود. در مقاله حاضر با تحلیل دقیق مفاد و مَحکی بدیهیات اولیه، تقریری تازه از این نظریه ارائه کرده و در مقابلِ مهم‌ترین نظریه رقیب (ذاتی بودن تصدیق اولیات)، از اصل آن دفاع خواهم کرد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند چارچوب کلی نظریه ارجاع به علم حضوری نه تنها کاملاً صحیح و استوار است، بلکه بدون تمسک به آن، راز صدق و خطاناپذیری بدیهیات اولیه آشکار نخواهد شد. https://zehn.iict.ac.ir/article_732627_4fb061696988c9674730447662d44eb4.pdf