آیت الله علی اکبر رشاد ذهن 1735-0743 27 106 2026 06 22 A Neuro-Philosophical Analysis of Damasio’s Narrative Identity in Relation to Theories of Narrative Identity Abstract تحلیل عصب‌فلسفی هویت روایی داماسیو در پیوند با نظریه‌های روایی هویت 57 86 736342 10.22034/zehn.2026.2065960.2130 FA زینب عرب دانش‌آموختۀ دکتری، گروه فلسفه، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران. 0000-0003-0046-0392 Journal Article 2025 07 15 Narrative identity, as a pivotal concept at the intersection of neuroscience and philosophy of mind, provides a framework for understanding the continuity of Narrative identity is a fundamental concept at the intersection of philosophy of mind, phenomenology, and neuroscience, the explanation of which requires simultaneous attention to biological mechanisms and the interpretive dimensions of human experience. The present study, focusing on a neurophilosophical analysis of narrative identity in Antonio Damasio’s theory, seeks to examine the formation of narrative identity in relation to the concept of the autobiographical self and to clarify its relation to several major philosophical theories of personal identity. In this regard, Damasio’s account of the roles of core consciousness, extended consciousness, and the neural mechanisms involved in the integration of memory and experience is comparatively examined alongside the views of Paul Ricoeur, Derek Parfit, John Locke, and Maurice Merleau Ponty concerning narrative, psychological continuity, memory, and embodiment. The study adopts an analytical–comparative and interdisciplinary approach that integrates conceptual analysis of philosophical texts with findings from neuroscience, thereby enabling an assessment of the explanatory capacities and limitations of neurobiological accounts of narrative identity. The findings indicate that although Damasio’s theory provides a robust neurobiological explanation of the formation of narrative identity and exhibits significant convergence with certain philosophical approaches, it encounters limitations in fully accounting for the subjective, embodied, social, and cultural dimensions of identity. Accordingly, narrative identity cannot be reduced solely to neural processes; rather, it should be understood as a multilayered phenomenon and an existential project هویت روایی یکی از مفاهیم بنیادین در تلاقی فلسفه ذهن، پدیدارشناسی و علوم اعصاب است که تبیین آن مستلزم توجه هم‌زمان به سازوکارهای زیستی و ابعاد تفسیری تجربه انسانی است. پژوهش حاضر با تمرکز بر تحلیل عصب‌فلسفی هویت روایی در نظریه آنتونیو داماسیو، می‌کوشد نحوه تکوین هویت روایی را در پیوند با مفهوم خودزندگی‌نامه‌ای بررسی کرده و نسبت آن را با برخی از مهم‌ترین نظریه‌های فلسفی هویت تبیین کند. در این راستا، دیدگاه داماسیو درباره نقش آگاهی هسته‌ای، آگاهی گسترده و سازوکارهای عصبیِ درگیر در یکپارچه‌سازی حافظه و تجربه، با آرای پل ریکور، درک پارفیت، جان لاک و مرلو-پونتی در باب روایت، تداوم روانی، حافظه و بدن‌مندی مقایسه شده است. روش پژوهش تحلیلی-تطبیقی و میان‌رشته‌ای است و با تلفیق تحلیل مفهومی متون فلسفی و یافته‌های عصب‌شناختی، امکان ارزیابی ظرفیت‌ها و محدودیت‌های تبیین عصب‌محور هویت روایی را فراهم می‌کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که نظریه داماسیو، به‌رغم توانمندی در توضیح زیست‌عصبی شکل‌گیری هویت روایی و همگرایی قابل توجه با برخی رویکردهای فلسفی، در تبیین کامل ابعاد سوبژکتیو، بدن‌مند، اجتماعی و فرهنگی هویت با محدودیت‌هایی مواجه است. بر این اساس، هویت روایی را نمی‌توان صرفاً به فرایندهای عصبی فروکاست، بلکه باید آن را پدیده‌ای چندلایه و پروژه‌ای وجودی دانست که در پیوند https://zehn.iict.ac.ir/article_736342_af61b26b6399387934edc5550543b5c7.pdf