دیدگاه غالب در عصب‌شناسی اخلاقی،«ادراکات اخلاقی» را محصول فرآیندهای مغزی می‌داند؛ اما گزارش‌ تجارب نزدیک به مرگ (NDEs) از وقوع این ادراکات در شرایط اختلال شدید مغز حکایت دارند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی این تعارض، به این پرسش می‌پردازد که آیا «تشدید نوسانات گاما» (طوفان گاما) در مغزِ در حال مرگ، می‌تواند تبیینی علّی برای محتوای ساختارمند ادراکات اخلاقی در تجربه‌های مذکور ارائه دهد. مقاله ابتدا ابعاد پدیدارشناختی ادراکات اخلاقی در NDE و کارکردهای شناختی امواج گاما را تبیین کرده و سپس، قدرت تبیینی این پدیده را در چارچوب دو فرضیه متعارض تحلیل می‌کند: فرضیه «آشفتگی» و فرضیه «نظم». تحلیل انتقادی نشان می‌دهد که هیچ ‌یک از این دو فرضیه قادر به ارائه تبیینی جامع نیستند؛ فرضیه آشفتگی نمی‌تواند نظم، ساختار روایی و محتوای معنادار تجربه را توضیح دهد، و فرضیه نظم نیز نمی‌تواند توضیح دهد چگونه یک سیستم بیولوژیکِ در حال فروپاشی می‌تواند منشأ تولید یک فعالیت ادراکی باشد. در نتیجه، «طوفان گاما» به جای پر کردن شکاف تبیین بین فعالیت عصبی و تجربه ذهنی،آن را پیچیده‌تر می‌سازد. به نظر می‌رسد شکست تبیین‌های ساده‌انگارانه، ضرورت تدوین یک نقشه راه برای تحقیقات آینده را آشکار می‌سازد که باید شامل ارزیابی طیفی از مدل‌های فیزیکالیستی پیچیده‌تر و فرضیه‌های غیرفیزیکالیستی باشد.